τα παιδια παιζει [ με τα νευρα μου ]

  Ξυπναω αποτομα και ιδρωμενη. Αφουγκραζομαι...
Πολεμικες ιαχες.Ηχος απο σιδερα που χτυπιουνται μεταξυ τους. Κραυγες αγωνιας - πανηγυρικες φωνες .
Κοιταζω το ρολοι στο κομοδινο - 5μμ .Σκεφτομαι αν οι εισβολεις πλεον ειναι απογευματινοι τυποι ή αν εχουν προβλημα στο να ξυπνουν πρωι.Περνουν δυο λεπτα , ο εγκεφαλος ξανα μπαινει σιγα σιγα σε λειτουργια.Εισβολεις ...Μακαρι να ηταν εισβολεις , απο αυτους τουλαχιστον θα ηξερα τι να περιμενω .
Οχι , ειναι κατι ακομα χειροτερο : τα παιδια της γειτονιας στο παρκο απεναντι απο το σπιτι μου...

  Μην αρχισετε τωρα  με τα γνωστα , " τα παιδια ειναι ευλογια " , " η χαρα ενος παιδιου σε αποζημιωνει για τα παντα " , " το γελιο των παιδιων ειναι μεταδοτικο " και αλλα τετοια συναφη . Τα παιδια της γειτονιας μου δεν ειναι ευλογια , για την ακριβεια πιστευω οτι αν πλησιαζαν εκκλησια θα αρχιζαν να νιωθουν καψιμο στο δερμα τους. Τα ουρλιαχτα τους και μονο φτανουν για να σε πεισουν οτι , ναι , μια μεθοδος αντισυλληψης σου χρειαζεται - μη σου πω και δυο για να ειμαστε σιγουροι.

  Προκειται για παιδια ηλικιας απο 1 εως 17 ετων : μεγαλη γκαμα , δεν μπορειτε να πειτε...Τα πνευμονια του Σουπερμαν ωχριουν μπροστα σε αυτα των παιδιων.Που τη βρισκουν τοση φωνη;Και κυριως , που τη κρυβουν τοση φωνη;Οταν βλεπεις ενα παιδι , 4-5 ετων , πανω σε μια τσουληθρα να ουρλιαζει και να σφαδαζει λες και του κανουν φαλαγγα και μετα να χτυπαει οτι βρει μπροστα του , επειδη το αγορακι που ηταν διπλα του πηγε ΠΡΩΤΟ στη τσουληθρα , δεν μπορεις παρα να σκεφθεις οτι κατι δεν παει καλα με την ανατροφη του.Οι αντιδρασεις των παιδιων θυμιζουν αγριμια που το εσκασαν απο τη φυλακη τους .Ποσο καταπιεσμενα ειναι τα παιδια σημερα ;Ποση προσοχη τους δινεται;

  Ρωταω τη μητερα μου να μου πει πως ημουν ως παιδι - οχι οτι καλυτερο μπορει να σου τυχει , πιστεψτε με .Αντιδραστικη , νευρικη και δραστηρια λες και ειχα πεσει σε μαρμιτα με red bull - σε συγκριση με την αδελφη μου που ηταν το υποδειγμα του καλου παιδιου.Το μαυρο προβατο στο κοπαδι , το αναρχικο στοιχειο! Τη ρωταω λοιπον πως λειτουργουσα παρεα με αλλα παιδια της ηλικιας μου στις παιδικες χαρες που με πηγαινε .Πως αντιδρουσα και σε ποια κλιμακα οταν με μαλωνε για κατι - συχνο φαινομενο.Ως "δυσκολο παιδι " , να βρω τις ομοιοτητες με τα παιδια του σημερα .Δεν ξερω για τις αλλες μανουλες , η δικια μου παντως , λεει τα συκα συκα και τη σκαφη σκαφη.Δεν τη ζαχαρωνει την αληθεια , ειναι πολυ ευγενικη ως ανθρωπος αλλα αυτο που εχει να πει θα το πει , σου αρεσει δεν σου αρεσει.Ειδικα στα παιδια της ειναι ακριβοδικαιη.Αυτο που λεει με εκπλησσει, εν μερει : " Στο σπιτι ησουν διαολος - ασπρο σου ελεγα , μαυρο μου ελεγες . Ζημιες δεν εκανες πολλες, ευτυχως.Για οτι ηθελα να κανω με εσενα , επρεπε να το διαπραγματευτω , να το πολεμησω - το οχι το ειχες στο τσεπακι.Φωναζες αλλα δεν ουρλιαζες.Και οσο κι αν αντιδρουσες , ηξερες οτι στο τελος θα γινει το δικο μου . Εξω ...Εξω ησουν αλλος ανθρωπος .Ησυχη , επαιζες με τα αλλα παιδακια , δεν τσακωνοσουν ευκολα και οταν σου φωναζα να ερθεις σπιτι , ερχοσουν υπακουα .Σκηνη δημοσια δεν θυμαμαι καμμια , ουτε με εσενα , ουτε με την αδελφη σου .Δεν θα το δεχομουν βεβαια , αλλα πραγματικα δεν θυμαμαι κανενα επεισοδιο εκτος σπιτιου.Α!με τη μονη εξαιρεση βεβαια , οτι οταν εκανες κατι και επρεπε να σε μαλωσω - ή να σου ριξω 2-3 στον πωπο σου - εφευγες σφαιρα εξω απο το σπιτι και πηγαινες και κρυβοσουν πισω απο τη φουστα της θειας σου - θεος σχωρεστην - που εμενε διπλα απο εμας .Ετρεχες γρηγορα παιδι μου , μου εβγαινε η γλωσσα να σε προλαβω !"

   Οταν ρωταω να μου πει για ποιο λογο πιστευει οτι ημουν Τζεκυλ εξω απο το σπιτι και Χαιντ μεσα , μου απανταει αμεσα :" Δεν θα σε αφηνα ποτε να με κανεις ρεζιλι στη γειτονια και το ειχες καταλαβει χωρις να σου το πω " ...Σε βαζει σε σκεψεις , ετσι;Η μανουλα μου , που δεν εχει σπουδασει σε πανεπιστημια , που ηρθε στην Αθηνα απο το χωριο της οταν ηταν 16 χρονων , που μας μεγαλωσε σχεδον μονη της μιας και ο πατερας ηταν τοτε ναυτικος . Αυτη η μανουλα λοιπον , βαζει τα γυαλια σε ολες τις νεες μητερες που κανουν παιδια και μετα δεν ξερουν τι να τα κανουν.

  Δεν φταινε τα παιδια , ΠΟΤΕ δεν φταινε τα παιδια . Πως θα μπορουσαν αλλωστε;Σφουγγαρια ειναι , βλεπουν , ακουν και απορροφουν.Δεν μπορω να γνωριζω τις δυσκολιες του να μεγαλωνεις ενα ή και παραπανω παιδια - ειμαι εξω απο το χορο που λεγανε οι παλιοι.Αλλα μπορω να κρινω ποτε ενα παιδι ειναι ανεξελεγκτο.Δεν με νοιαζει τοσο το οτι με ξυπνουν οι κραυγες τους οσο το γεγονος οτι ουρλιαζουν αντι να παιζουν , φωναζουν αντι να χαιρονται .Τα παιδια πρεπει να ειναι χαρουμενα , τελεια και παυλα . Εχουν χρονια μπροστα τους να τους απορροφησουν οι υποχρεωσεις και η σκληρη καθημερινοτητα - τωρα ΠΡΕΠΕΙ να μπορουν να γελανε . Δεν ξερω τι φταιει , εικαζω καποιους λογους: ελλειψη προσοχης και χρονου αφοσιωσης προς τα παιδια / γιαγιοθρεφτα , τα παιδια των τελευταιων χρονων ειναι γιαγιοθρεφτα / να φερνεις τα προβληματα του εξω κοσμου μεσα στο σπιτι σου, στο παιδι σου , ειναι εγκλημα .

  Φανταζομαι οι ειδικοι αλλα και οι γονεις θα εχουν και αλλα πολλα να προσθεσουν στη λιστα με τα πως και τα γιατι.Η αγαπη δυστυχως δεν φθανει , σε καμμια σχεση και σε καμμια κατασταση.Σε καποιες περιπτωσεις δε, η πολυ αγαπη βλαπτει.Συμβουλες για το πως να μεγαλωσετε τα παιδια σας δεν εχω να πω , συμβουλες για το ποιοι ειναι οι σωστοι λογοι για να κανεις ενα παιδι ΚΑΙ να το μεγαλωσεις εχω ομως .Δεν κανεις παιδι επειδη το θελουν οι γονεις σου , ο συντροφος σου , η ατιμη η κοινωνια .Το κανεις μετα απο συνειδητη αποφαση και οταν εισαι αποφασισμενος/η οτι το ποσο θελεις να γινεις γονιος υπερτερει κατα πολυ των θυσιων που θα χρειαστεις να κανεις απο εδω και περα στην ζωη σου.Το παιδι γεννιεται , συγκινεισαι , χαιρεσαι και μετα αρχιζει ο γολγοθας - δεν αποφευγεται αυτο , παρτε το αποφαση.Αν θελετε τη βολη σας , μη κανετε παιδια , καντε φιλανθρωπιες για να νιωσετε καλυτερα σε συναρτηση με τον εγωισμο σας  - θα πιασουν και τοπο .Αφηστε το δημογραφικο προβλημα στις πλατες αλλων που το αντεχουν .

   Εν ολιγοις , καντε παιδια με σκοπο να ασχοληθειτε με αυτα για την υπολοιπη ζωη σας βαζοντας ταυτοχρονα τον εαυτο σας σε δευτερη μοιρα .Και καντε το ΜΟΝΟ αν το θελετε , αλλιως και εσεις θα ειστε δυστυχισμενοι , και το παιδι σας αδικως θα μεγαλωσει λαθος [ και ενα λαθος μεγαλωμενο παιδι σημαινει εναν ακομα προβληματικο ενηλικα στη τεραστια αυτη λιστα ] και χωρις να φταιει το καημενο .

   Και επισης - κυριως για εμενα - μην τρελαινετε τα παιδια σας στο σπιτι γιατι  αυτα ,μετα , τρελαινουν κατι συνειδητοποιημενους , ως προς το θεμα της μητροτητας / πατροτητας , ανθρωπους σαν και εμενα που εχουν επιλεξει την ημερα των ρεπο τους να κοιμουνται το μεσημερι [ αφου μπορουν ] .Δεν ειναι ωραιο να ξυπνας πιστευοντας οτι η αποθηκη του Σαμ εχει παρει φωτια και κινδυνευει η Λολα και ολο της το σοι.Και επειδη ο Καρνεισον απουσιαζει για διακοπες , μη μας κανετε να αναπολουμε τις παλιες καλες εποχες του Ηρωδη...  


  

Μα τω Δία...

  Ποιός απο εσάς μπορεί να πει - με το χέρι σην καρδιά - οτι δεν ζήλεψε τον Δία;
Μεγαλύτερη περσόνα απ'αυτόν , δεν έχει. Larger than life , που θα έλεγαν οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι.Ανέτρεψε καθεστώτα με το πολυμήχανο και δόλιο μυαλό του. Υπήρξε δικαστής και τιμωρός σε όποιον τολμούσε να τον αψηφήσει. Το εγώ του ξεπερνούσε κάθε όριο , ακόμα και τα όρια των υπολοίπων θεών και θεοτήτων . Και δεν χρειάζεται να αναφερθώ , καν , στις σεξουαλικές ορμές του - μόλις συνειδητοποίησα ποιός είναι το είδωλο του Μπερλουσκόνι...

  Anyway , η αρχαία ελληνική μυθολογία , αν έπρεπε να έχει ένα πρωταγωνιστή , αυτός σίγουρα θα ήταν ο Δίας -  μα τω Δία .Οι κεραυνοί του ήταν το λιγότερο που θα είχες να φοβηθείς απαξ και έμπαινες στη λίστα με τους εχθρούς του. Ο άτιμος είχε απεριόριστη φαντασία στο πως τιμωρούσε, όπως και στο πως κατακτούσε. Και εγώ , από μικρή με το σύνδρομο " αγαπάμε τους χαμένους - στηρίζουμε τους πονεμένους " , προσπαθούσα να φανταστώ πως , όλοι αυτοί οι χαροκαμένοι / τιμωρημένοι , άντεχαν τόσα δεινά .Αδιανόητο...

  Η περίπτωση του Άτλαντος με άφησε άφωνη και τρομοκρατημένη για αρκετές σχολικές ώρες. Δεν μπορούσα να φανταστώ , να διανοηθώ το είδος της τιμωρίας. Στο δικό μου το μυαλό , ακόμα και η αηδιαστική περίπτωση του Προμηθέως  - ξέρετε , με τον ήρωα δεμένο σε ένα βράχο και ένα γλυκό πουλάκι να του λέει καλήμερα , κ α θ ε  μ ε ρ α,  τρώγοντάς του το συκώτι και αυτό το απέθαντο να ξαναγεννιέται , κ α θ ε   μ ε ρ α -  μου φαινόταν πιο...πιο...πιο κοντά στα γούστα του σαδιστή Δία - μα τω Δία. Άρα πιο αναμενόμενο. Αλλά να τιμωρήσεις κάποιον , έστω και τον γιό ενός Τιτάνα , βάζοντάς τον να σηκώνει στους ώμους του τον Ουράνιο Θόλο ήταν ...ήταν...ήταν εξωφρενικό ! Ποιός αντέχει τόση ευθύνη ; Όχι τον πόνο , όχι το βάρος αλλά την ΕΥΘΥΝΗ...

  Για αρκετές νύχτες έβλεπα εφιάλτες ότι σήκωνα στους ώμους μου το σπίτι μου , το σχολείο μου  - ακόμα και το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου είδα μια φορά ! Τον Δια - μα τω Δία - δεν τον ονειρεύτηκα ποτέ , ούτε καν ως μια απρόσωπη παρουσία .Έβλεπα όμως πρόσωπα οικεία , γνωστά να με κοιτάζουν στα μάτια σαν να μου λένε : κράτα , κράτα γερά ! σε εσένα στηριζόμαστε! Ποιός; Εγώ , που με το ζόρι σήκωνα τη σχολική μου σάκα.Και ξύπναγα πάντα έντρομη - και με τη κουβέρτα τυλιγμένη γύρω απο τον λαιμό μου , από τις πολλές στροφές που έκανα στο κρεβάτι μου ! Ευτυχώς λίγες ημέρες μετά , κάτι άλλο τράβηξε τη προσοχή του παιδικού μου μυαλού και ο Άτλας με την τιμωρία του ξεθώριασε με το χρόνο.

  Μεγαλώνοντας , παρατηρούσα οτι η τιμωρία του Ατλαντος δεν παρέμενε στα μυθολογικά πλαίσια, αλλά διείσδυε στην καθημερινότητα της πραγματικής ζωής . Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, παρατηρούσα πάντα τον κόσμο γύρω μου. Τους ανθρώπους στα λεωφορεία , τους συνάδελφους στη δουλειά ,όσους περπατούσαν δίπλα μου, τους συγγενείς και τους γνωστούς μου.Όλοι ανεξαιρέτως , κάποια στιγμή στη ζωή τους , είχαν αυτό το ύφος : σαν να κουβαλούν το βάρος του κόσμου στους ώμους τους...

  Συμπέρανα , σχετικά αργά , οτι όλοι κρύβουμε έναν Άτλα μέσα μας .Είτε σηκώνουμε ένα βάρος δικό μας, προσωπικό μας , είτε το βάρος ενός λαού , μιας εποχής .Και Δίες - μα τω Δία - ζουν , κυκλοφορούν και αναπνέουν εις βάρος μας , γύρω μας , παντού.Η διαφορά με τη μυθολογία είναι ότι ο Δίας του τότε , ήταν ανίκητος , ένα δεδομένο σαν αλυσίδα κατάδικου στα πόδια σου.Ζούσες επειδή σου το επέτρεπε - βίωνες τις τιμωρίες που σου επέβαλε επειδή δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική. Εμείς , οι Άτλαντες της σύγχρονης εποχής κουβαλάμε βάρη , ευθύνες και ενοχές - άλλα είναι δικά μας , κατάδικά μας και άλλα δανεικά , κληρονομικά . 'Οσες εποχές και αν αλλάξουν , οι ανθρώπινες ευθύνες θα υπάρχουν , όσο υπάρχουν άνθρωποι . Οι επιλογές μας έχουν συνέπειες που καθορίζουν την ιστορία - προσωπική και μη. Λάθη θα γίνονται , κόσμος θα πληγώνεται , ευθύνες θα καταλογίζονται . Θα καταλογίζονται; Ναι , η διαφορά με τη μυθολογία έγκειται στο γεγονός οτι δεν είμαστε άβουλα πιόνια - όσο πιο νωρίς το αντιληφθούμε αυτό τόσο το καλύτερο για όλους. Οι Δίες μας δεν έιναι ανίκητοι , δεν είναι δεδομένοι . Τα βάρη μπορούν και πρέπει να μοιράζονται σωστά και ακριβοδίκαια  , στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό.Και οι Δίες αυτού του κόσμου μπορούν και πρέπει να έχουν όρια ανθρώπινα , βατά και επανεξεταζόμενα .

   Και όλοι εμείς , οι Άτλαντες της εποχής μας , με τόσα βάρη στους ώμους μας , τόσες ευθύνες , πρέπει να βρίσκουμε χρόνο να αξιολογούμε την όποια κατάσταση , το όποιο καθεστώς .Όπως λέει και το παλιό ρητό , ο άνθρωπος μπορεί τα πάντα να κάνει αρκεί να το θελήσει ...

   Μα τω Δία!

ΜΟΝΑΔΙΚΗ...

Από μικρή ήθελα να γίνω μοναδική.
Μοναδική και εισοδηματίας.
Κάτι σαν το τερπνόν μετα του ωφελίμου δηλαδή.Να λάμψει το αστέρι μου χωρίς να με απασχολούν ποταπά θέματα όπως , η διαβίωση και το προς το ζειν .Τα είχα φτιάξει μια χαρά στο μυαλό μου ...Δεν είχα ιδέα σε τι ήθελα να διαπρέψω , αλλά ήθελα να είμαι η μια και μοναδική σε αυτό.Φαντασία πλούσια από τα πρώτα  κιόλας χρόνια μου , έφτιαχνα σενάρια στα οποία πρωταγωνιστούσα ,άλλοτε ως διάσημη τραγουδίστρια ή/και ηθοποιός,άλλοτε ως ερευνήτρια που έβρισκε από το τρόπο καταπολέμησης μιας ασθένειας ως το μυστικό της ζωής.Μέχρι και το λόγο που θα έβγαζα όταν θα μου απένειμαν το Νομπέλ, είχα έτοιμο.Διότι , τι να την κάνεις τη φαντασία αν δεν είσαι εσύ το πρώτο όνομα στη μαρκίζα;...Σωστά; Σωστά...

Προετοιμασμένη για δάφνες και μεγαλεία , λοιπόν...Για αυτό που δεν ήμουν προετοιμασμένη ήταν για το πόσο απογοητευτικά διαφέρει η φαντασία με τη πραγματικότητα.Κανένα ταλέντο μου δεν αναγνωριζόταν όπως του έπρεπε: στο ωδείο δεν είχα τη καλύτερη φωνή , στα θεατρικά έργα δεν μου δόθηκε ο πρώτος ρόλος [ πάντα αυτή η αντιπαθητική συμμαθήτριά μου , με τα ξανθά μαλλιά και τα γαλανά μάτια ήταν η πρωταγωνίστρια ]. Στη χημεία ακόμα πιο σκούρα τα πράγματα  - όχι επιτυχή έρευνα , ούτε δύο στοιχεία που να μη προκαλούν έκρηξη σε συνδυασμό δεν μπορούσα να αναμείξω.Και το τελειωτικό χτύπημα : το όνειρο του εισοδηματία έσβησε για πάντα όταν συνειδητοποίησα οτι μόνο με ένα θαύμα θα μπορούσα να αποκτήσω την οικονομική άνεση που ονειρευόμουν - και ως γνωστόν , θαύματα δεν γίνονται.

Το όνειρο της μοναδικότητας όλο και απομακρυνόταν.Μέτριο ανάστημα , μέτρια εμφάνιση , μέτρια μαθήτρια , μέτρια φωνή και πάει λέγοντας.Μα όλα μέτρια πια;Εγώ αλλιώς το είχα δει το έργο να εκτυλίσσεται.Τώρα , φαινόταν οτι ακόμα και για κομπάρσος θα έπρεπε να το παλέψω.Και αυτό και έκανα.Τελείωσα το σχολείο - μέτριος βαθμός- , έπιασα δουλειά /άφησα δουλειά / άλλαξα δουλειά [ το μοτίβο της δουλειάς επαναλήφθηκε αρκετές φορές ].Μέτρια, μέτρια , μέτρια...

Όταν τα πάντα γύρω σου σε οριοθετούν και σε προσδιορίζουν είναι δύσκολο να μη μπεις στο τριπάκι και να το πιστέψεις και εσύ.Και αν πιστέψεις οτι είσαι ...στο μέτριο, το πιστεύουν και οι άλλοι γύρω σου.Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια , αρκετοί " λίγοι " άνθρωποι απο την ζωή μου - που τους έχρισα μοναδικούς ενώ δεν άξιζαν - και ανάλογες απογοητεύσεις απο ανθρώπους που πίστευα οτι θα είναι στη ζωή μου πάντα [ μεγάλη λέξη , το πάντα ...] και έφυγαν με τη πρώτη δυσκολία, για να καταλήξω στα εξής συμπεράσματα :
- ο,τι για εσένα είναι μοναδικό δεν χάνει τη μοναδικότητά του αν οι γύρω σου δεν συμφωνούν με αυτό, αρκεί να το πιστεύεις εσύ και φθάνει και περισσεύει.
- υπάρχουν πολλοί που θα σε χαρακτηρίσουν μέτρια , δεν υπάρχει ούτε ένας λόγος να τους πιστέψεις.
- μη βιάζεσαι να βαφτίσεις μοναδικούς αυτούς που σου δείχνουν ενδιαφέρον , μοναδικοί είναι όσοι μείνουν ως το τέλος δίπλα σου.

Άργησα αλλά επιτέλους κατάλαβα οτι όσο και αν κάποιοι σε απογοητεύουν - έστω και άθελα τους -δεν είναι επειδή είσαι λίγη ή μέτρια .Κάποια πράγματα , απλά δεν γίνονται , όπως κάποια υλικά απλά δεν δένουν μεταξύ τους.Τώρα προσπαθώ να περάσω στην " αντεπίθεση " : όσοι δεν με έχουν στη ζωή τους , δεν ξέρουν τι χάνουν - και εύχομαι να μη το μάθουν ποτέ γιατί η απογοήτευση θα είναι αβάσταχτη...Πρέπει δηλαδή να προσπαθήσω για να ανακτήσω το παιδικό μου "ψώνιο"! Ντεκαντάνς...

Εν μέρει , κατάφερα να πραγματοποιήσω το παιδικό μου όνειρο .Έγινα μοναδική αλλά όχι στο ευρύ κοινό , όχι διάσημη για το έργο μου και όχι μέσα απο δάφνες και στεφάνια : βγήκα μοναδική μέσα απο όλα όσα βίωσα , είμαι μοναδική στο πως αγαπάω και δίνομαι και έχω σταθερούς " θαυμαστές " που συμφωνούν στη μοναδικότητά μου και το αποδεικνύουν καθημερινά εδώ και πολλά χρόνια .Αν όλα αυτά δεν σε κρίνουν μοναδική , τίποτα άλλο δεν μπορεί ...Τώρα να μπορούσα να βρω και το τρόπο να γίνω εισοδηματίας...!

ΚΟΙΤΑ ΜΕ ...

  Κοίτα με , δες με ! Είμαι τόσο κοντά ...Απομακρύνεσαι , πάλι απομακρύνεσαι ...Τρέχω , αλλά δεν σε φτάνω .Μπαίνω στον ίσκιο σου , βυθίζομαι ...Φαντάζομαι το βλέμμα σου ...Όχι , όχι αυτό το βλέμμα , ΑΥΤΟ το βλέμμα σου , πάνω μου ...Θα το άντεχα λες; Γελάς για κάτι ανούσιο , προσωρινό . Τι να κάνω , τι να πω για να με δεις; Η νύχτα μου σε θέλει και εσύ ...εσύ δίνεσαι εκεί που δεν πονάει . Δεν βλέπεις; Κοίτα με ! Πως αντέχεις να ζεις στο λίγο; Θέλω τόσα πολλά και τα θέλω όλα για εσένα...Δορυφόρος σου είμαι , πως γίνεται να μη με βλέπεις; Τα πάντα , μ ΄ακούς; Πιο πολύ από όσο αντέχεις , από όσο φαντάζεσαι οτι μπορείς...Δες πόσο διάφανη είμαι , κοίτα με , είμαι ο καθρέφτης σου !

  ...Με κοιτάς...Αλήθεια ...Με κοιτάς! Ζαλίζομαι ...Λίγες ανάσες έχασα , θα ζήσω σου λέω !Τόσο φως ...για εμένα ; Κράτα με , όλα γυρίζουν ...Ζεστά , τόσο ζεστά...Κράτα με , μη σταματάς να με κρατάς! Με είδες ...Αλήθεια , με είδες ! Γελάς με το γέλιο μου - ακούς τη μουσική μας; Ζωή , πνίγομαι από ζωή , επιτέλους! Έχω τόσα να σου δείξω , δεν ξέρω απο που να αρχίσω ! Ναι , τρέχω , ξέρω οτι θα με πιάσεις όμως ...Με είδες ! Η φαντασία ωχριά , στο ορκίζομαι ! Οτι θες , όλα για εσένα , όλα για το φως σου ...Κλαίω; Βρήκε διέξοδο η χαρά , αυτό μόνο . Φως μου ...Τα πάντα , φως μου ...Το βλέμμα σου , ΑΥΤΟ το βλέμμα σου ...Για εμένα ! Κόμπος στο λαιμό ...Δεν φανταζόμουν , δεν μπορούσα να φανταστώ το πολύ σου ...Όλα , όλα μ ΄ακούς ;Όλα εδώ , στη θέση τους - το άκουσες και εσύ; σφράγισε ...Ότι έχω , ότι είμαι , μόνο κοίτα με ...Να βλέπω οτι με βλέπεις ...

  Τίποτα δεν είναι ίδιο, δες. Ακόμα και τα χρώματα φαίνονται αλλιώς. Θυμάσαι το πριν ; Ούτε και εγώ. Ξεθώριασαν όλα τα άλλα ...Υπάρχει μόνο το εδώ , το εδώ μας...Δεν βυθίζομαι / πετάω ...Δεν τρέχω / με έπιασες...Φως μου , φως μου ...Τα πάντα είναι εδώ ...Με κρατάς , σε έχω...Κοίτα με , ΠΕΘΑΙΝΩ  για το βλέμμα σου. Είναι για εμένα μόνο , λες. Γελάω γιατί σε πιστεύω ...Γελάω γιατί με είδες , επιτέλους με είδες ...

ΑΡΧΗ , ΠΑΛΙ...

   Νέα χρονιά ... Τις μισώ τις αρχές. Όλη αυτή η αβεβαιότητα , η αμηχανία , η άγνοια ...Το άγχος : " τώρα εγώ καλά κάνω ;" ,  "αν του πω αυτό θα το παρεξηγήσει;" , " να πάρω τηλέφωνο ή να περιμένω;" " που πάω ξυπόλητη στα αγκάθια;" . Το σφίξιμο στο στομάχι , είτε πρόκειται για νέα σχέση είτε για επαγγελματική αρχή . Είναι η ίδια αίσθηση που είχα όταν ερχόταν η σειρά μου να απαγγείλω ποίημα για τη σχολική γιορτή - ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί ή έστω , ως δια μαγείας να μεταφερόμουν χρονικά δέκα λετπά αργότερα...Αλλεργία στα φώτα της δημοσιότητας , συν τοις άλλοις - πάντα στο τελευταίο θρανίο στη τάξη , πίσω πίσω .Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα .

  Η αρχή λοιπόν - όποια αρχή - πάντα με γέμιζε με άγχος και πονοκέφαλο . Όλα είναι τόσο ευάλωτα , ξεκινάς και δεν ξέρεις τι σε περιμένει σε κάθε βήμα που κάνεις μπροστά - ή μήπως πίσω;  Και εξηγούμαι για να μη παρεξηγούμαι : το ποτήρι το βλέπω μισογεμάτο και το να γνωρίζω νέους ανθρώπους και να ζω νέες καταστάσεις είναι στη λίστα αυτών που θέλω και επιζητώ . Αλλά αυτή η αρχή ...με γονατίζει. Ως άνθρωπος είμαι ενθουσιώδης και παρορμητική , συνδυασμός που σκοτώνει .Κερασάκι στη τούρτα , η θέση ζωής " όλα ή τίποτα " και το σενάριο της καταστροφής ολοκληρώθηκε...Κράτα κάβα παιδί μου κάτι , κράτα μια επιφύλαξη έστω .Λόγια στο βρόντο.Θα πάω κι ας μου βγεί και σε κακό - σιγά που δεν θα βγεί!Ξεκινάμε λοιπόν για την αρχή του νέου ταξιδιού με τις καλύτερες προσδοκίες , δίνοντας τον καλύτερό μας εαυτό και προσευχόμαστε ΠΑΝΤΟΥ [ κάποιος μπορεί να μας ακούσει...] να μη σκοντάψουμε πάλι στα ίδια μας τα πόδια...

   Και αν δεν σκοντάψουμε; Δεν υπάρχει καλύτερο... Η αρχή παραχωρεί τη θέση της στη μέση αυτή κατάσταση που κάτι καταλαβαίνεις , κάτι ξέρεις να περιμένεις , κάποια ανασφάλεια υποχωρεί και τα χαμόγελα δίνουν και παίρνουν .Νιώθεις μια βάση να χτίζεται σιγά σιγά κάτω απο τα πόδια σου και το σφίξιμο στο στομάχι αντικαθίσταται απο το γνωστό και ξακουστό φτερούγισμα της πεταλούδας - όχι αυτό που προκαλεί τυφώνα στην άλλη άκρη της γης , αλλά αυτό που προκαλεί ένα μοναδικό αίσθημα πληρότητας μέσα σου...Τώρα κάτι γίνεται , αναπνέεις κάπως καλύτερα.Η γη εξακολουθεί να γυρίζει αλλά δε σε ζαλίζει πλέον τόσο όσο πριν .Πετάς στα σύννεφα , το ξέρεις , το αντιλαμβάνεσαι και το ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ . Όλα μπαίνουν σε μια σειρά - γιατί ; γιατί η αρχή επιτέλους πέρασε και - ευτυχώς - δεν άφησε πίσω της συντρίμια .

   Τις μισώ λοιπόν τις αρχές .Τις μισώ γιατί με κρατούν μακριά απο εκεί που θέλω να είμαι , απο εκεί που θέλω να φτάσω ως δια μαγείας και εκεί να μείνω , παρακαλώ. Δεν θέλω άλλο άγχος , άλλες ανασφάλειες , άλλους πονοκεφαλους. Θέλω το συννεφάκι μου , να το χαρώ και να με χαίρεται .Για όσο κρατήσει - τι κρατάει για πάντα εξάλου;...Πόσο να ζεις στα σύννεφα; Πάντα κάτι θα βρεθεί που θα σε προσγειώσει - ελπίζεις ομαλά ...

   Προς όλες τις αρχές του νέου έτους : είθε η διάρκειά σας να είναι σύντομη και να οδηγεί στα σύννεφα που όλοι ονειρευόμαστε να ζήσουμε ...

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΟΣ

  Έχω στο μυαλό μου μια υπέροχη εικόνα που είδα κάπου, κάπως , κάποτε : ένας καταρράχτης λάβας..μου φάνηκε τόσο φυσιολογική εικόνα που μόνο όταν κάποιες ημέρες αργότερα είδα μια φωτογραφία καταρράχτη νερού - δέχομαι ηλεκτρονικά μηνύματα με ωραίες εικόνες σχεδόν καθημερινά ! -  συνειδητοποίησα οτι κάτι δεν πάει καλά.Λίστα ελέγχου : νέρο σε καταρράχτη = φυσιολογικό ( τσεκ ) , φωτιά σε καταρράχτη = φυσιολογικό ( τσεκ )....Τσεκ;;; Οκ , επαναπροσδιορισμός φυσιολογικού.Λάβα και νερό , φωτιά και παγός , γιν και γιανγκ.Όλα φυσιολογικά , ως εδώ. Ως εδώ;Ως εκεί , ως και παραπέρα.Τι είναι αυτό που κρίνει κάτι ως φυσιολογικό; Η λάβα που κυλά καίγοντας τα πάντα στο διάβα της δεν υπολογίζει αν είναι στο χείλος ενός ηφαιστείου ή στο χείλος ενός γκρεμού - όπως και αν πέσει , το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο : όλα στάχτη .Κρίνουμε λοιπόν εκ του αποτελέσματος; Κρίνουμε με κλειστά μάτια , χωρίς εικόνες να μας παραπλανούν, χωρίς λεζάντες να μας καθοδηγούν, χωρίς ταμπέλες να μας κατηγοριοποιούν.Το αυθόρμητο της ψυχούλας μας δεν πέφτει έξω, το ένστικτο μας οδηγεί στο γνήσιο και αδιαφορεί στο δήθεν.

  Η εικόνα με τον καταρράχτη του νερού αρχειοθετήθηκε στα έγγραφά μου για μελλοντική χρήση. Η εικόνα με τον καταρράχτη της λάβας έγινε ταπετσαρία στον υπολογιστή μου. Δεν με αφορά κουβέντα περί φυσιολογικού - ποτέ δεν με αφορούσε .

  Γιατί εγώ , καλέ μου   , αγαπάω με το ένστικτο και όχι με τα μάτια...Αγαπάω τη φωτιά , αγαπάω και τον πάγο...Και αυτά αγαπούν εμένα ...

" ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΗ... "

 "Δεσποινίς Κυδωνάκη, είστε...είστε...είστε απερίγραπτη ! Αυτό είστε ! " . Αυτή ήταν η πρώτη φορά που χρεώθηκα το εν λόγω επίθετο. Ήταν ....ασπρόμαυρη χρονιά ήταν - ας το αφήσουμε εδώ...Ο τότε καθηγητής της βιολογίας - και άνθρωπος της τάξης και οργάνωσης, με το στανιό - με έσυρε στο γραφείο του λυκειάρχη , "προς τη πρέπουσα τιμωρία για τις πομπές μου " - όπως τόνιζε ο ίδιος  κάθε δύο βήματα , με βροντερή φωνή , να ακούνε οι συμμαθητές μου και να ...σκιάζονται. Ποιές ήταν οι πομπές μου; " Κύριε λυκειάρχα , η δεσποινίς Κυδωνάκη , ερωτοτροπούσε με αγνώστων στοιχείων νεαρό έξω απο το σχολείο , στη γωνία που βρίσκεται το περίπτερο ! Εν ώρα μαθήματος , ήτο στη γωνία και ερωτοτροπούσε !!!! " . Πνιγμένη από το δίκιο μου , απάντησα αυτόματα , χωρίς σκέψη , με εξίσου δυνατή φωνή : " Τι λέτε κύριε καθηγητά; εδώ δεν έχω σταυρώσει γκόμενο από την αρχή της χρονιάς - και έχουμε Δεκέμβρη ! - και μου λέτε οτι ερωτοτροπούσα στη γωνία ; παίζετε με τον πόνο μου και εσείς;! " . ΄Σ΄ αυτό το σημείο , έπεσε το κοσμητικό επίθετο της ...απερίγραπτης, από τον λυκειάρχη που προσπαθούσε ταυτόχρονα να βρει καρέκλα για τον κατηγορώ- καθηγητή που από κόκκινος-κόκκινος έγινε άσπρος-άσπρος...

 Αποβολή πήρα , φυσικά , όχι για ερωτοτροπίες - αποδείχθηκε περίτρανα η αθωότητα μου από μάρτυρες που με είχαν δει μέσα στο σχολείο την εν λόγω ώρα του ...κακουργήματος  - αλλά γιατί ανέβασα επικίνδυνα τη πίεση του καθηγητή που με κατηγορούσε ...Από τότε , επίσης ,δεν δάνεισα ξανά μπουφάν σε συμμάθήτρια μου...

 Έκτοτε , το " απερίγραπτη " το άκουσα αρκετές φορές , αλλά καμμία από αυτές τις φορές  , δεν εντυπώθηκε τόσο έντονα στη μνήμη μου , οσο για το επεισόδιο της ερωτοτροπίας στη γωνία ! Δεν μπορώ να θυμηθώ , παρά μονάχα φαντάζομαι το πως θα αισθάνθηκα εκείνες τις στιγμές.Ντροπή;μπα...δεν είχα κάνει κάτι για να ντρέπομαι.Θυμό; σίγουρα , έφηβη ούσα και με το δίκιο στο μέρος μου , ο θυμός μου πρέπει να ήταν ...εξωπραγματικός ! Ούτε καν θυμάμαι την αντίδραση των γονιών μου στη τιμωρία , στην αποβολή - μιας ημέρας.Το διάλογο όμως με τους ...συμπρωταγωνιστές μου τον θυμάμαι λέξη προς λέξη.Τα βλέμματα που έλαβα , το ίδιο.Είναι αξιοπερίεργο το τι επιλέγεται να κρατηθεί στο ...σκληρό δίσκο της μνήμης μας. Το πως αλλάζει χρώμα , γεύση και άρωμα ένα γεγονός , με το πέρασμα του χρόνου.Λειαίνονται οι γωνίες , γλυκαίνει η γεύση και το όλο γεγονός παίρνει τη μορφή ενός παραμυθιού.Σαν κάποιος να το διηγήθηκε, οπως πρέπει για ένα παραμύθι : " Ήταν μια φορά και ένα καιρό μία κοπέλα ...απερίγραπτη... "